Wspomnienie
Dr n. med. Barbara Helena Domżał z d. Łuczak
(1929-2003)

Andrzej Stankiewicz


W dniu 17.03.2003 roku zmarła dr med. Barbara Helena Domżał z domu Łuczak, okulistka Łódzkiej Akademii Medycznej, Centralnego Szpitala Klinicznego Wojskowej Akademii Medycznej w Warszawie i konsultant w Wojewódzkiej Poradni Specjalistycznej w Warszawie.
Urodzona w 1929 roku w rodzinie inteligenckiej (ojciec adwokat), doznała cierpień związanych z II wojną światową. W czasie okupacji od 13. roku życia pracowała w fabryce Poznańskiego w Łodzi jako tkaczka. Jej ojciec, działacz konspiracyjny w AK, został uwięziony i wysłany do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu.
Po wojnie uczęszczała do gimnazjum i liceum, gdzie złożyła maturę. Po zdanym egzaminie w 1948 roku dostała się na studia lekarskie w Akademii Medycznej w Łodzi, które ukończyła w 1953 roku. Rozpoczęła pracę w Klinice Okulistycznej Łódzkiej Akademii Medycznej, kierowanej przez profesora Janusza Sobańskiego. Tu w 1966 roku uzyskała stopień naukowy doktora medycyny.
Zamężna od 1950 roku, przeniosła się z rodziną do Warszawy, ponieważ jej mąż, mjr doc. dr med. Teofan Domżał, został powołany w 1964 roku na stanowisko kierownika Kliniki Neurologicznej Wojskowej Akademii Medycznej w nowo powstałym II Centralnym Szpitalu Klinicznym przy ulicy Szaserów. Kierował kliniką przez ponad 30 lat, osiągając stopień pułkownika i tytuł profesora. Doktor Barbara Domżał pracowała w Klinice Chorób Oczu tego szpitala na stanowisku adiunkta, interesowała się neurooftalmologią. Była autorką 20 prac naukowych i przygotowywała się do habilitacji. Nie zrealizowała jednak zamierzeń i odeszła ze szpitala do Wojewódzkiej Poradni Specjalistycznej na stanowisko konsultanta okulistycznego.
Po przejściu na emeryturę nadal pracowała, ceniona i lubiana przez kolegów lekarzy oraz pacjentów, niezwykle pedantyczna, pracowita, pogodna i skromna. Brała czynny udział w życiu Polskiego Towarzystwa Okulistycznego, uczestnicząc w jego Zjazdach. W 1990 roku zamieszkała w Wesołej koło Warszawy i tu gromadziła rodzinę na wspólnych niedzielnych obiadach. Oprócz pasji naukowych jej cechą była ciekawość życia i świata - lubiła podróżować i zwiedziła wiele krajów. Zawsze była pełna optymizmu i energii, nawet w ciężkiej chorobie nie skarżyła się na nic. Przyjmowała cierpienia z godnością, umierała w ciszy i spokojnie. Zmarła 17 marca 2003 roku w Wojskowym Instytucie Medycznym. Jej prochy spoczęły na cmentarzu kościelnym w Wesołej 25 marca 2003 roku.

Pozostawiła w żałobie rodzinę: męża, jedyną córkę - neurologa, zięcia - profesora chirurgii, dwóch wnuków, z których starszy jest informatykiem, a drugi kończy studia medyczne, siostrę - lekarza kardiologa w Łodzi. Zostawiła z niewymownym żalem nas, okulistki i okulistów, którzy ją znali, i którym pozostanie po Niej jedynie wspomnienie osobliwego ciepła i życzliwości, koleżeństwa i fachowości. Zostawiła w smutku swych pacjentów, którzy już do Niej nie zwrócą się w chwili potrzeby.
Cześć Jej Pamięci!

Andrzej Stankiewicz

REDAKCJA NIE UDZIELA PORAD MEDYCZNYCH I NIE POŚREDNICZY W KONSULTACJACH PACJENTÓW Z LEKARZAMI